(Całkiem) Niezła Sztuka

  Od 21 lutego do 22 marca we Wrocławiu można oglądać wystawę rysunków Zdzisława Beksińskiego. Kolekcję blisko 80 rysunków pochodzących przede wszystkim z lat pięćdziesiątych, sześćdziesiątych oraz siedemdziesiątych można oglądać w Centrum Kultury „Zamek”. Ceny biletów: 6 zł  normalny 4 zł ulgowy ( studenci do 26 roku życia, emeryci, renciści, inwalidzi) 3 zł / os bilet grupowy( min 10 osób) Galeria ZAMEK w Centrum Kultury "Zamek", pl. Świętojański 1, Wrocław   Galeria czynna: poniedziałek - piątek: 8:00 - 20:00 sobota - niedziela: 10:00 - 18:00 Więcej szczegółów tu: http://www.zamek.wroclaw.pl/CMS/kalendarz_imprez_2015/02_beskisnki.html

W ramach cyku „Artysta-inspiracja” dziś chciałabym napisac kilka słów o wybitnej postaci, jaką bez wątpienia był Gustaw Holoubek. Gustaw Teofil Holoubek urodził się w Krakowie 21 kwietnia 1923 roku. Szerszej publiczności dał się poznać jako utalentowany polski aktor teatralny oraz filmowy. W swojej karierze wielokrotnie i z sukcesami podejmował się reżyserowania spektaklu. Przez pewien czas stał również na czele kilku teatrów. Przez dwie kadencje był posłem, przez jedną senatorem. W czasie drugiej wojny światowej jako ochotnik zaciągnął się do armii. Jako Jeniec trafił do obozu w Magdeburgu oraz Torunia. Ze względu na zły stan zdrowia został jednak zwolniony i w 1940 roku wyszedł na wolność. Do końca wojny był pracownikiem krakowskiej gazowni. W 1947 roku Gustaw Holoubek został absolwentem Państwowego Studium Dramatycznego. W tym samym roku po raz pierwszy pojawił się na teatralnej scenie. Jego debiutancką rolą był Charys w sztuce „Odys u Feaków” wystawianej w Starym Teatrze w K...

Natalia LL, a dokładnie Natalia Lach-Lachowicz przyszła na świat w kwietniu 1937 roku niedaleko Żywca. Przez lata swojej artystycznej działalności zajmowała się między innymi grafiką oraz malarstwem. W latach siedemdziesiątych jej aktywność przybrała również postać performance'ów. W jej portfolio powoli zaczęły pojawiać się również instalacje, fotografie praz rzeźby. Prace Natalii LL trudno sklasyfikować do jednego nurtu. Najczęściej jednak wskazuje się, że jest w nich coś z konceptualizmy, foto- czy body-artu. Oto kilka z jej najbardziej rozpoznawalnych dzieł: Fotografia intymna To instalacja, która czerpie z po-artu. Charakterystycznie przejaskrawiony erotyzm, celowo zbliża się tu do granic pornografii. To właśnie w ich ramach powstały Sztuka konsumpcyjna i Sztuka postkonsumpcyjna.    Śnienie i Piramidy Obie prace stanowią nawiązanie do przeżyć osobistych artystki.  Śnienie  Puszysta tragedia To dzieła powstałe pod koniec lat osiemdzi...

Warszawski klub komediowy od niedawna ma nową siedzibę. Obecnie można do niego zawitać tuż przy Placu Zbawiciela, wchodząc od ul. Nowowiejskiej.  http://teatralny.pl/teatr/klub-komediowy,881.html Jedak nie sama nowa siedziba jest tu najważniejsza. Klub komediowy to klubokawiarnia i miejsce pełne ciekawych inicjatyw. Można więc w nim natrafić na występy Teatru improwizowanego czy pokazy stand-uperów. Zdarzają się również wieczory poświecone kabaretom literackim czy upływające w bardzo dobrej muzyce. Jednak poza stawą dla ducha w Klubie komediowym można znaleźć i coś dla ciała. Stali bywalcy klubokawiarni ceną sobie to miejsce przede wszystkim za promowanie niezamężnej komedii oraz odważne podejście do eksperymentów. Samym twórcom zależy zaś na tym, aby Klub komediowy swoim charakterem nawiązywał do Kabaretu Starszych Panów, Piwnicy pod Baranami czy tradycji amerykańskich Comedy Clubs.

  Tytuł filmu „porno dla mamusiek”, który w walentynki wszedł do kin, wcale nie jest przywoływany przeze mnie bez powodu. Jednak kolejny powód do odmieniania przez niemal wszystkie przypadki „50 twarzy Greya” stał się dla mnie idelanym pretekstem do nawiązania do sztuki „Klaps! 50 twarzy Greya”. Ten kto widział miał ogromne szczęście. Ci co nie mieli okazji niech żałują. Bo przedsawienie to bardzo żwawa, ale i niezwykle śmieszna opowieść. Poza samą niezwykłą warstwą tekstową do odbiorców przemawia głównie to, że aktorzy bawią się w czasie sztuki, tak samo dobrze jak widzowie. Dzieło jest niezwykle udaną parodią, która daje bardzo wiele klapsów w tyłek. Spragnionych reszty pikantnych kąsków odsyłam do całej recenzji: http://teatralny.pl/recenzje/klaps-czyli-50-twarzy-greya,384.html

Tak właśnie brzmi jednego z najnowszych spektakli Poznańskiego Teatru Nowego. Premierę sztuki zaplanowano na 24 stycznia. Reżyserem Dzieci Zony jest Grzegorz Reszka, który wziął na warsztat przekład Jakuba Adamowicza. Zona to specyficzna „kraina”. Niewielki raj, odgrodzony od reszty świata wielkim murem. Zona rządzi się swoimi prawami. To co niezbędne – od pieniędzy czy marzeń dostarcza państwo. Najbardziej „zasłużeni” mają nawet szansę na medal. Doceniane są przede wszystkim skromność oraz wierność. Dobrze jest także wykazywać się posłuszeństwem i na wszelki wypadek trzymać język za zębami. Sytuacja zmienia się gdy wśród dzieci zony pojawia się przybysz z wolnego świata. Jego propozycja wydaje się nie do odrzucenia. Pytanie tylko czy żyjący za murami będą w stanie zrezygnować z raju. Więcej na temat repertuaru Teatru Nowego z Poznania.

Komentarz jest zbędny. Jego prace mówią wszystko.